X
تبلیغات
رایتل
عشق و پریشانی  چاپ
تاریخ : چهارشنبه 24 تیر‌ماه سال 1388

 

عشق وپریشانی 

در این   ظلمت شب  اندوهگین تلخ تنهائی 

 چه می پیچم    بخود 

چون  پیچکی   بر شاخهء هستی  

 چه میسوزم

به سان هیزمی در آتش عشقی توان فرسا

ز درد   جانفزای    قلب   محنت بار!

 و می پرسم  ز تنها شاهدم

در این شب غمگین تنهایی

  خداوندی   که   بیدار است   

و می بیند   سرشگم    را

:چرا آخر نمی میرد دلم 

 در بی کسی های شب اندوه؟!

و آخر   از  چه  رو   این   

 عاشق  سرگشتهء  غمگین

نمی یابد  بدل   ا مید   وصلی را؟؟؟!!! 

بامید   خداوندی   که هرگز  قلب  انسان را

ز خود نومید و ا ز درگاه خود رانده  نمی سازد

چرا  همچون  پرنده  بر   سر بام   دل انسان

به شور  و رغبت  و شوقی  فزون بنشست

؛ امیدی سرخ؛

به نام عشق ...

 و ناگه   پرکشید   و   رفت ...

؛( بدون آنکه خود خواهد  پریدن را )؛!

کسی   او   را   پراند  ...........

و دست او همواره پنهان است

چه  نامم  این   پریدن  را؟!

بگویم دست تقدیر است؟!

ولی   هرگز    نمیدانی !!!

ز چشم آدمی پنهان فقط این نیست!

گهی دیدن  ، شنیدن،    باز پرسیدن

و  تنها   ؛ هیس؛ !!!     ساکت باش

خدا   اینگونه   میخواهد!!!

 ولی در باور من نیست!!!

  چنین در باور من نیست!!! 

به من  تنها  بگو : یــارب

اگر نتوان  توکل بر  تو هم   کردن

چه سان باید در این ظالم سرای

 دوُن نامردی... به اسم زندگانی

؛ زنده بودن ؛ را ... توان بخشید؟!

و بر نومیدی دل چیرگی چّون داشت؟!

اگر دل از تو هم نومید باید کرد؟!

که   این  دیگر ... توانم    نیست!!

بگو  یــارب  چه  معنایی   است؟

تضــاد اینهمه  اندیــشه و اعــمال؟!

کدامین باور ی اینگونه پا برجاست؟!

که با یک باور دیگر ...

به ویــرانی نیــانجــامــد؟!

و دیگر بار،به  ســرگردانی آدم نیــانجــامـد؟!

که حیران مانده در هر باوری ...     

 پر شک و  پر  تردید !!!!

      کدامین راه ...  کدا مین فکر ...   

کدامین عشق...کدامین غم

به راه رستگاری ره برد آخر؟؟!!!

چرا اکنون

مرا اینسان پریشان می نهی بر جای؟!!!

ز حیرت لحظه لحظه باز می پرسم

ز خود این پرسش دیرینه را هر دم

کد امین راه....کدامین راه.... را باید

به راه زندگی پیمود؟!

همان راه درستی را ... 

 که گر   پیمودنی باشد

سرانجامش به ناکامی نباشد باز!!!

وگر این گفته ها را ناشنیده

بایدم پنداشت

چرا گفتی؟! ...چرا گفتی؟!

...که سرگردان بمانم در ره رفتن

ببینم صد تمسخر راکه میگویند:

چرا ساده لوح و خوش باوری... اینسان؟!

و آنهم در چنین دنیای تزویری!!!

ز این خوش باوریهایت حذر کن

تا که نشکستی

بدســت مــردم دنـــیا!!! 

"خـــداونـــدا "

"خـــداونـــدا "

و گــر باید چو  آویـــزه  .. 

به گوش خود نگه  دارم

...تمام گفته هایت را

چرا پایان آن اینگونه غمبار است؟!

که اعمالش مرا در نزد  دنیای دروغ و ظلم

به مجنونی کند شهره؟!

چرا یارب نمی یابم ، رهی تا بازبگشاید

ره  بر تو رسیدن را؟!

بدون آنکه در دیوانگی شهره شوم آخر!!!  

چــــرا یـــارب

چرا   یــارب  هر آنکس راه تو پیمود

به نزد  دیگران  هرگز نشد   باور؟!

چرا  یارب  دروغ و  نا درستی ها

به  چــشم  و قــلب   انــسانها

 خــوش آیــند اســـت؟!!!

"چو میگوئی دروغی"...باورت دارند!!!!

چو میگوئی حقیقت را ....  ترا دیوانه پندارند!!!

و با یک سادهء ..جا مانده از دنیا

که   از  رنگ فریب   مردم دنیا

نمیداند کلامی را ...!

نمی بیند به دنیا  دام و صیادی !!

"اسیر خوش خیالی های رویائیست!!!

ترا هر دم به رنجی ...سخت آزردند

و یا با دیدهء تردید ...ترا زیر نظر دارند

که او دیگر چگونه آدمی در بین انسانهاست

چو ؛ او؛ دیگر میان مردمان کمیاب و نا پیداست!!!

و شاید زیر این چهره ...فریبی تلخ پنهان است!!!

عجب دنیای غمناکی...عجب دنیای غمناکی!!!

عجب در اینهمه پندار بی سامان ...

میان مردمی دور از تو ای یارب......

مرا خود رهنمایی کن !!!

که بس آ زرده از این مردمان هستم

و بس دلتنگ!!

و بس بی همزبان... تنها!!

و بس بی همزبان... تنها!!

از :فرزانه شیدا